IR680630201903310391767001 آینده به شما نزدیک است - مطالب اینترنت
ترفندستان ● مرجع اخبار و اطلاعات کامپیوتری ، اینترنت ، موبایل و آنچه شما بخواهید
تاریخ : پنجشنبه 18 آبان 1391
نویسنده : Mohsen Jamshidi Zarmehri
تا به حال فکر میکردیم که فقط با استفاده از IP میتونن رد شما رو بگیرن . اما چندین راه عجیب دیگه وجود داره که مطمئنا پلیس ایران در صورت استفاده از این روش ها میتونه موفق تر عمل کنه و عملیات مجرمانه رو کمتر کنه .

 
روش های سنتی پیگیری افراد :
بیشتر روش های سنتی که برای پیگیری افراد مورد استفاده قرار میگیره ، بر پایه استفاده از آدرس IP مجرم هست . بیشتر مجرمین هر بار برای انجام خطاهای خود از آدرس های جعلی زیادی استفاده میکنند ، به طوری که پلیس نمیتونه جرم های مختلف رو به هم ربط بده . بگذارید مثال پیش و پا افتاده ای بزنم :
مثلا یک کسی که در یک گروه اجتماعی (Cloob.com) به اغفال دختران و پسران جوان روی میاره ، در صورتی که هم اسم و IP خودش رو عوض کنه و پیغام بگذاره ، به عنوان یک فرد جدید میتونه یک برخورد جدید و فریبکارانه دیگه ای رو داشته باشه . در این حالت هیچ کس (حتی صاحبان سایت ) نمی تونن این فرد رو شناسایی کنند .
در این جا سوالی پیش میاد که جواب آسونی نداره : برای پیگیری این افراد و جلوگیری از تکرار جرم چه باید کرد ؟


روش جدید پیگیری با استفاده از تکنیک سال 2010 به نام EverCookie :
کوکی های سنتی، مقدار کمی داده هستند که توسط مرورگر کاربر ذخیره می شوند و اطلاعات کاربر را ذخیره می کنند. بخاطر مسائل امنیتی و حریم خصوصی، تمام مرورگرها مکانیزمی برای پاک کردن آنها دارند.
Evercookie، برنامه مبتنی بر جاوا اسکریپت است که در مرورگر کاربران، کوکی های مهاجم تولید می کند و خود را در ماشین قربانیان مخفی می کند تا پاک کردن آنها دشوار شود. هکر یا پلیس با استفاده از Evercookie می تواند کامپیوتر قربانی را بشناسد حتی اگر کوکی های سنتی پاک شده باشند.




در واقع این روش برای تولید کوکی های دائمی بر روی مرورگر کلاینت استفاده می شود و هدف اصلی آن، شناسایی کلاینت ها حتی پس از پاک کردن کوکی های استاندارد است . برای این منظور، Evercookie، کوکی را در چندین نقطه ذخیره می*کند و اگر پاک شود، با استفاده از مکانیزم های خود، دوباره آن را ایجاد می کند.
(این روش را Samy Kamkar در سال 2010 ابداع کرد).


تست 1 : با برنامه CCLEANER هم نمیتوان از شر Evercookie خلاص شد .




پاک کردن کش Firefox از همه چی ، اما هنوز پا برجاست :





در این حالت پلیس فتا میتونه به راحتی در تمام وب سایت ها و گروه های اجتماعی از مکانیزم EverCookie استفاده کنه و اقدام به شناسایی افرادی کنه که با اینکه شناسه جدید و IP جدید دارن ، اما به سرعت لو میروند .


مکانیزم هایی که EverCookie از اون برای ذخیره کوکی ها استفاده میکنه :
کد:
- Standard HTTP Cookies - Local Shared Objects (Flash Cookies) - Silverlight Isolated Storage - Storing cookies in RGB values of auto-generated, force-cached PNGs using HTML5 Canvas tag to read pixels (cookies) back out - Storing cookies in Web History - Storing cookies in HTTP ETags - Storing cookies in Web cache - window.name caching - Internet Explorer userData storage - HTML5 Session Storage - HTML5 Local Storage - HTML5 Global Storage - HTML5 Database Storage via SQLite

نکته مهم تر در EverCookie :
این کوکی ها چون به وسیله برنامه های مختلف تولید میشن و در مرورگرهای مختلف این برنامه ها یکسان بارگزاری (Load) میشن ، وابسته به مرور گر نیست و پلیس و یا هکر به راحتی میتونه از این کوکی ها برای پیگیری قربانی (یا مجرم) استفاده کنه .






روش استفاده از اون هم خیلی ساده هست . کافیه که Evercookie رو لود کرده و به طریق زیر اون رو استفاده کنید :
کد:
<script type="text/javascript" src="jquery-1.4.2.min.js"></script> <script type="text/javascript" src="swfobject-2.2.min.js"></script> <script type="text/javascript" src="evercookie.js"></script> <script> var ec = new evercookie(); // set a cookie "id" to "12345" // usage: ec.set(key, value) ec.set("id", "12345"); // retrieve a cookie called "id" (simply) ec.get("id", function(value) { alert("Cookie value is " + value) }); // or use a more advanced callback function for getting our cookie // the cookie value is the first param // an object containing the different storage methods // and returned cookie values is the second parameter function getCookie(best_candidate, all_candidates) { alert("The retrieved cookie is: " + best_candidate + "\n" + "You can see what each storage mechanism returned " + "by looping through the all_candidates object."); for (var item in all_candidates) document.write("Storage mechanism " + item + " returned: " + all_candidates[item] + "<br>"); } ec.get("id", getCookie); // we look for "candidates" based off the number of "cookies" that // come back matching since it's possible for mismatching cookies. // the best candidate is most likely the correct one </script>

تست عملی موضوع :
evercookie - virtually irrevocable persistent cookies






موضوعات مرتبط: اینترنت ,
تاریخ : پنجشنبه 30 شهریور 1391
نویسنده : Mohsen Jamshidi Zarmehri
فرض كنید بعد ازمدتی پرس وجو و پر كردن فرم های مختلف، شما هم مشترك خدمات اینترنت پر سرعت داخلی شده اید. اگر مدت زیادی را هم با لپ تاپتان كار كرده باشید، می دانید وصل بودن كابل شبكه برای كار با اینترنت چه عذابی است. دیگر بردن لپ تاپ به آشپزخانه و تخت و … تقریباً ‌غیر ممكن می شود. پس شما هم به فكر شبكه های بی سیم یا وایرلس افتاده اید. از خدمات دهنده اینترنت خود به صورت شخصی اقدام به خرید یك مودم و ایرلس می كنید. این روزها بیشتر خدمات دهنده ها رویس هایی با محدودیت حجم دانلود، ‌ارائه می دهند. فرض می كنیم شما هم مثل من از این نوع خدمات استفاده می كنید و این طور پیش خودتان حساب كرده اید كه یك سرویس حجمی با سه گیگابایت در ماه جوابگوی تمامی نیاز شماست.اما ناگهان در هفته اول متوجه می شوید كه كل سه گیگابایت شما مصرف شده و شما به نوعی قربانی یك دزدی در فضای سایبر شده اید. اینجا ما حساب ویروس هایی كه مدام اطلاعاتی را روی سیستم شما دانلود می كنند كنار گذاشته و به نوع دیگری از دزدی می پردازیم.

شبكه وایرلس شما هك شده و كسی بدون اطلاع شما از آن استفاده كرده است. البته ما فرض را بر آن می گذاریم كه شما آن قدر حواستان جمع بوده كه از ابتدا روی شبكه بی سیم خود رمزی گذاشته باشید. ولی این سؤال پیش می آید كه چگونه هكر موفق به پیدا كردن رمز شما شده؟ در ادامه ابتدا توضیح مختصری در مورد سیستم های رمزگذاری شبكه ها می دهیم و سپس می گوییم كه چگونه این سیستم ها را امن نگه داریم.

سیستم های رمز گذاری شبكه های بی سیم

شبكه های بی سیم مورد صحبت ما كه به آنها wife نیز گفته می شود، بر اساس استانداردIEEE802.IIساخته شده اند. این استاندارد مجموعه ای از قوانین مشخص برای شبكه های بی سیم محلی است. این قوانین چیزهایی مثل فركانس سیگنال های ارتباطی و الگوریتم های انتقال داده ها را مشخص می كنند. امروزه اكثر مودم هایی كه برای اتصال به اینترنت از آنها استفاده می شود از سه الگوریتم امنیتی برای رمز گذاری داده ها استفاده می كنند. این سه الگوریتم به ترتیب
WEP,WPA وWPA2هستند.
استانداردWEP كه حروف اختصاری Wired Equivalent privacy با امنیت معادل شبكه كابلی» است، در سال 1999 به عنوان قسمتی از نسخه اصلی استاندارد 11 /802 مطرح شد این الگوریتم به صورت گسترده ای استفاده می شود و در اكثر مودم ها به صورت پیش فرض اولین گزینه ای است كه به كاربر ارائه می شود. اما در چند سال بعد،‌ این سیستم شكسته شد و هكرها به راحتی به شبكه هایی كه با این الگوریتم امن شده اند حمله می كنند و كلید رمز را به دست می آورند. در سال 2004 با ارائه نسخه 802 /11 i ازاستاندارد IEEE رسماً اعلام شد كه دو سیستم WEB-40 و104 -WEPنتوانستند اهداف امنیتی خود را پیاده سازی كرده و توسط WPAو WPA2 در واقع كوتاه شده عبارت wi- fiprotected Accessدسترسی مطمئنی به شبكه وایرلس) است و WPA2 نسخه تكمیلی آن به شمار می رود. در سال 2001 مقاله ای منتشر شد كه نحوه شكستن سیستم رمزWEP در آن شرح داده شده بود. به تجربه شخصی، ‌از هر نقطه ای كه من یك اسكن (پویش) ساده برای شبكه های بی سیم اطرافم می كنم حداقل از هر 10 شبكه سه تای آنها از این سیستم رمز استفاده می كنند. در صورتی كه كاربر این سیستم در حال استفاده از شبكه باشد و شبكه ترافیك داشته باشد، در زمانی كمتر از 10 دقیقه می توان كلید رمز این شبكه ها را به دست آورد.
راه حل این مشكل استفاده از الگوریتم های WPA و WPA2 هست. هر چند WPA نیز مشكلات خاص خودش را دارد و بهتر است در صورت پشتیبانی مودمتان حتماً‌ از WPA2 استفاده كنید.

شبكه های بی سیم چگونه هك می شوند؟

هكر برای اینكه شبكه ای را هك كند، باید بتواند ترافیكی را كه از آن رد می شود، مورد بررسی قرار دهد. برای این كار،‌ او كارت شبكه بی سیم خودش را در حالت مانیتورینگ قرار داده و سپس روی كانال ارتباطی شما تنظیم می كند. از آنجایی كه شبكه بسیم رمز دارد،‌ اطلاعات به صورت رمز شده در هوا هستند و در اولین نگاه هكر نمی تواند ماهیت آنها را تشخیص بدهد. به دلیل عیب امنیتی كه در الگوریتم WEP وجود دارد، ‌در صورتی كه هكر بتواند از یك میزان مشخصی بیشتر ترافیك شبكه را ذخیره كند، می تواند رمز شبكه را از آن استخراج كند.
برای شبكه های WPA و WPA2 قضیه اندكی فرق می كند. هنگامی كه شما می خواهید به یك شبكه بی سیم با یكی از سیستم های رمز بالا متصل شوید، در اصطلاح یك فرایند (دست دادن) روی می دهد كه طی آن دو طرف خود را معرفی می كنند. در اینجا هكر روی كانال بی سیم منتظر انجام یك دست دادن است. او سپس این فرآیند دست دادن را روی كامپیوتر شخصی خود ذخیره كرده و سعی در شكستن آن می كند. از آنجایی كه طول رمزها برای شبكه های WPA حداقل هشت حرف است، ‌در صورتی كه در كلمه رمز خود از حروف كوچك و بزرگ استفاه كرده باشد و كامپیوتر هكر توانایی آزمایش یك میلیون كلمه رمز را در ثانیه داشته باشد، ‌نزدیك به 21 ماه زمان برای شكستن آن نیاز دارد.

چگونه شبكه بی سیم خود را امن كنیم؟

اولین نكته ای كه باید به آن اشاره كرد، استفاده از سیستم های رمز جدید است. به هیچ عنوان شبكه خود را با سیستم WEP تنظیم نكنید.
در اكثر مودم ها تنظیماتی به عنوان Mac filtering وجود دارد. هر كارت شبكه ای یك مؤلفه شناسایی به اسم mac دستگاه های خود را كه به مودمتان وصل می شوند، وارد آن كرده و باقی دستگاه ها را فیلتر كنید. در این صورت اگر رمز شبكه شما به دست هكر بیفتد. باز هم نمی تواند از ترافیك اینترنتی شما استفاده كند.
نكته بعدی اینكه حتماً‌ رمز پیش فرض مودم خود را عوض كنید. اكثر مودم ها صفحه ای برای تنظیمات دارند كه در آنجا شما نحوه اتصال به اینترنت و تنظیمات دیگر مانند برپایی یك شبكه بی سیم را انجام می دهید.





موضوعات مرتبط: اینترنت , مرورگر ,
تاریخ : سه شنبه 28 شهریور 1391
نویسنده : Mohsen Jamshidi Zarmehri
یکی از ملزومات اتصال اولیه به یک شبکه محلی وجود کارت شبکه و تشخیص آن از جانب لینوکس است . این کار در مراحل نصب لینوکس و به صورت خودکار انجام می شود .
پس از ورود به محیط KDE لینوکس لازم است تا قبل از هر کاری جهت استفاده از امکانات شبکه اقدام به پیکربندی کارت شبکه مورد نظر نمود .

برنامه ویژه تنظیم کارت شبکه در بعضی از لینوکس ها مثل Knoppix از همان ابتدی بالا آمدن سیستم عامل در منوی اصلی برنامه های لینوکس و تحت عنوان Configure Network Card وجود دارد .
در برخی لینوکس های دیگر این برنامه به صورت پیش فرض در لیست برنامه های اصلی قرار ندارد بلکه باید آن را از طریق پکیج ویژه نصب برنامه در آن لینوکس مثل پکیج Yast و قسمت Network Drive در لینوکس Suse نصب کرد .
پس از اجرای این برنامه دو اتفاق باز هم برحسب نوع لینوکس مورد استفاده ممکن است رخ دهد . کاری که قرار است انجام شود این است که به تنظیمات کارت شبکه با دادن یک آدرس IP جهت ورود به شبکه اقدام شود . این کار یا ممکن است به صورت گرفتن اطلاعات لازم از کاربر به صورت مرحله به مرحله و نهایتا جمع آوری این اطلاعات و خواندن آن به دستور IPCNFG باشد یا این که یک پنل گرافیکی ویژه این کار باز شده و شروع به درخواست آن اطلاعات نماید . در هر صورت در هنگام تنظیم کارت شبکه کاربر باید اطلاعات زیر را برای ورود به شبکه به سیستم وارد نماید :
Use DHCP Broadcast .1
در هر شبکه یک سرور DHCP وجود دارد . این سرور مسئول ارایه یک آدرس به هر کامپیوتری است که به آن متصل می شود ( IP ) . با وجود چنبن سروری در شبکه هر کامپیوتر به ازی هر دفعه ای که به شبکه وارد می شود یک آدرس IP به صورت دینامیک از سرور دریافت می کند . پس کامپیوتر های یک شبکه هیچگاه داری آدرس IP ثابتی نبوده و این سرور است که مشخص می کند چه آدرسی به چه کامپیوتری داده شود . اگر سئوال فوق را با فشردن کلید YES جواب دهید آنگاه از شما خواسته می شود تا آدرس IP سرور DHCP را وارد کنید و اگر جوابتان منفی باشد آنگاه اعلام کرده اید که می خواهید یک آدرس IP ثابت برای کامپیوتر خود تعیین کنید . بنابرین باید به قسمت دوم سوالات پاسخ دهید .
IP Address for rth0 .2
در این قسمت باید یک آدرس IP برای انتصاب دایم به کامپیوتر خود وارد نمایید . به عنوان مثال از آدرس 192.168.110.50 یا شبیه آن برای اتصال به یک شبکه محلی استفاده کنید . لازم به ذکر است که اگر سوال اول را ” بلی ” جواب داده باشید به جای این سوال از شما آدرس سرور DHCP پرسیده خواهد شد .
Network Mask for eth0 .3
این آدرس الگوی آدرس دهی و در واقع کلاس IP انتخاب شده برای سیستم است که معمولا در شبکه های محلی به صورت 255.255.255.0 انتخاب می شود .
Broadcast Address .4
این آدرس دامنه آدرس های IP موجود در شبکه را برای ارتباط با کامپیوتر ما بیان می کند که بر اساس Mask وارد شده در قسمت قبل محاسبه شده و صرفا از شما یک تایید برای آن می گیرد . طبق مسک وارد شده در قسمت قبل این آدرس قاعدتا به صورت 192.168.110.254 می باشد .
Default Gateway .5
همانند سرور DHCP در هر شبکه یک کامپیوتر می تواند نقش دروازه را بازی کند . وظیفه دروازه این است که وسیله ارتباط بین شبکه محلی موجود را با جهان خارج برقرار سازد این سرور از طریق مکانیسم Routing بین شبکه محلی و کامپیوتر های راه دور ( Remote ) پلی برقرار می سازد و امکان دسترسی آنها به یکدیگر را فراهم می کند . به هرحال به توجه به ماهیت شبکه محلی موجود و وجود چنین سروری در سیستم می توان این پرسش را پاسخ داد .
Name server.6
یک استاندارد TCP/IP است که مسئول تبدیل نام کامپیوتر ها به آدرس IP مخصوص به هر کدام است بدین وسیله کامپیوتر ها می توانند هنگام ارتباط با یکدیگر به جا این که مجبور به کار سختی مثل تبادل آدرس های نه چندان مانوس IP شوند اسامی با مسمای یکدیگر را به کار ببرند . به همین دلیل وجود یک مترجم یا تبدیل کننده در شبکه لازم است تا هر کامپیوتری نام کامپیوتر دیگر مورد نظر خود را به او بدهد و او آدرسIP آن را برگرداند و من بعد تماس بین آن دو از طریق این آدرس انجام می گیرد . نکته ای که در زمینه پاسخ به این سوالات وجود دارد این است که تمام سرور های گفته شده می توانند مثلا در یک کامپیوتر با سیستم عامل ویندوز 2000 سرور خلاصه شود و جواب تمامی آدرس های خواسته شده فوق آدرس همان سرور مثلا 192.168.110.10 باشد . پس از اتمام پیکربندی کارت شبکه زمان استفاده از امکانات مختلف شبکه محلی فراهم می شود .)
تنظیم مودم :
برخلاف پیکربندی کارت شبکه که معمولا برای کارت های رایج بدون درد سر انجام می شود مودم ها ( خصوصا مودم های داخلی ) در برخی موارد کاربران لینوکس را با مشکل مواجه می سازد .
در لینوکس برنامه شماره گیری به نام KPPP وجود دارد که ضمن کمک به تنظیم مودم عمل شماره گیری را فراهم می سازد برای این کار پس از اجرای این برنامه و انتخاب ISP به منظور اتصال به شبکه راه دور یا قسمت Setup به سراغ پنل Device می رویم و نوع اتصال مودم را انتخاب می کنیم در این قسمت گزینه های مختلفی وجود دارد که قابل انتخاب است مثلا اتصال ttys0 همان پورتی است که کاربران ویندوز آن را بعنوان اولین پورت سریال یا Com1 می شناسند یا ttys1 معادل Com2 است و الی آخر هر کدام از این پورت ها که انتخاب شدند باید به ازی هر کدام از آن سری هم به پنل Modem زده و دگمه Qvery Modem را بزنیم تا اگر لینوکس موفق به کشف مودم در پورت مورد نظر شد پیغام Modem is ready نمایان شود .
استفاده از امکانات شبکه
یکی از اولین فواید دسترسی به کامپیوتر های موجود در یک شبکه استفاده از فایل های موجود بر روی ؛ آنهاست برنامه XSMBROWser یا همان سامبای مشهور این امکان را برای ما فراهم می سازد پس از اجری این برنامه صفحه ای نمایان شده و از ما می خواهد تا با انتخاب شبکه مورد نظر کار خود را انجام دهیم در اینجا ابتدا به وسیله کلیک کردن بر روی دگمه +Network یک شبکه را به سامبا معرفی می کنیم .
در این جا یک نام اختیاری برای آن انتخاب کرده و نوع ارتباط با آن شبکه را در قسمت Type مشخص می نماییم که می تواند یکی از دو حالت زیر باشد :
Broadcast .1
در این حالت کامپیوتر اضافه شده به شبکه یک آدرس IP را بعنوان دامنه یا محدوده در شبکه رها می کند و هر کامپیوتری که آدرسش در این محدوده قرار گیرد به آن جواب می دهد و در لیست کامپیوتر هایی که برخی از فایل هایشان قابل دسترسی است قرار می گیرد مثلا اگر آدرس 192.168.110.255 را وارد کنیم کلیه کامپیوتر هایی که با آدرس 192.168.110.0 هستند به آنها جواب می دهند .
Wins .2
در این حالت کامپیوتر های موجود در شبکه از یک سرور با ویژگی ؛ Wins استفاده می کنند و می توانند با رجوع به این سرور واحد با یکدیگر ارتباط برقرار کنند کافی است در این جا آدرس IP مربوط به سرور Wins را به همراه یک نام کاربر و رمز عبور معتبر دامنه شبکه وارد نماییم سرور Wins مسوول نگهداری لیستی از کامپیوتر های موجود در شبکه به همراه آدرس IP آنهاست و هر گاه کامپیوتری نیاز به ارتباط با کامپیوتر دیگری داشته باشد آدرس IP آن را از سرور Wins درخواست می کند به هر صورت پس از انتخاب یکی از دو حالت فوق لیستی از کامپیوتر های شبکه نمایان می شود که با کلیک بر روی هر کدام می توان به فایل های به اشترک گذاشته شده آنها دسترسی پیدا کرد . )




موضوعات مرتبط: اینترنت ,
تاریخ : سه شنبه 28 شهریور 1391
نویسنده : Mohsen Jamshidi Zarmehri
یکی از ملزومات اتصال اولیه به یک شبکه محلی وجود کارت شبکه و تشخیص آن از جانب لینوکس است . این کار در مراحل نصب لینوکس و به صورت خودکار انجام می شود .
پس از ورود به محیط KDE لینوکس لازم است تا قبل از هر کاری جهت استفاده از امکانات شبکه اقدام به پیکربندی کارت شبکه مورد نظر نمود .

برنامه ویژه تنظیم کارت شبکه در بعضی از لینوکس ها مثل Knoppix از همان ابتدی بالا آمدن سیستم عامل در منوی اصلی برنامه های لینوکس و تحت عنوان Configure Network Card وجود دارد .
در برخی لینوکس های دیگر این برنامه به صورت پیش فرض در لیست برنامه های اصلی قرار ندارد بلکه باید آن را از طریق پکیج ویژه نصب برنامه در آن لینوکس مثل پکیج Yast و قسمت Network Drive در لینوکس Suse نصب کرد .
پس از اجرای این برنامه دو اتفاق باز هم برحسب نوع لینوکس مورد استفاده ممکن است رخ دهد . کاری که قرار است انجام شود این است که به تنظیمات کارت شبکه با دادن یک آدرس IP جهت ورود به شبکه اقدام شود . این کار یا ممکن است به صورت گرفتن اطلاعات لازم از کاربر به صورت مرحله به مرحله و نهایتا جمع آوری این اطلاعات و خواندن آن به دستور IPCNFG باشد یا این که یک پنل گرافیکی ویژه این کار باز شده و شروع به درخواست آن اطلاعات نماید . در هر صورت در هنگام تنظیم کارت شبکه کاربر باید اطلاعات زیر را برای ورود به شبکه به سیستم وارد نماید :
Use DHCP Broadcast .1
در هر شبکه یک سرور DHCP وجود دارد . این سرور مسئول ارایه یک آدرس به هر کامپیوتری است که به آن متصل می شود ( IP ) . با وجود چنبن سروری در شبکه هر کامپیوتر به ازی هر دفعه ای که به شبکه وارد می شود یک آدرس IP به صورت دینامیک از سرور دریافت می کند . پس کامپیوتر های یک شبکه هیچگاه داری آدرس IP ثابتی نبوده و این سرور است که مشخص می کند چه آدرسی به چه کامپیوتری داده شود . اگر سئوال فوق را با فشردن کلید YES جواب دهید آنگاه از شما خواسته می شود تا آدرس IP سرور DHCP را وارد کنید و اگر جوابتان منفی باشد آنگاه اعلام کرده اید که می خواهید یک آدرس IP ثابت برای کامپیوتر خود تعیین کنید . بنابرین باید به قسمت دوم سوالات پاسخ دهید .
IP Address for rth0 .2
در این قسمت باید یک آدرس IP برای انتصاب دایم به کامپیوتر خود وارد نمایید . به عنوان مثال از آدرس 192.168.110.50 یا شبیه آن برای اتصال به یک شبکه محلی استفاده کنید . لازم به ذکر است که اگر سوال اول را ” بلی ” جواب داده باشید به جای این سوال از شما آدرس سرور DHCP پرسیده خواهد شد .
Network Mask for eth0 .3
این آدرس الگوی آدرس دهی و در واقع کلاس IP انتخاب شده برای سیستم است که معمولا در شبکه های محلی به صورت 255.255.255.0 انتخاب می شود .
Broadcast Address .4
این آدرس دامنه آدرس های IP موجود در شبکه را برای ارتباط با کامپیوتر ما بیان می کند که بر اساس Mask وارد شده در قسمت قبل محاسبه شده و صرفا از شما یک تایید برای آن می گیرد . طبق مسک وارد شده در قسمت قبل این آدرس قاعدتا به صورت 192.168.110.254 می باشد .
Default Gateway .5
همانند سرور DHCP در هر شبکه یک کامپیوتر می تواند نقش دروازه را بازی کند . وظیفه دروازه این است که وسیله ارتباط بین شبکه محلی موجود را با جهان خارج برقرار سازد این سرور از طریق مکانیسم Routing بین شبکه محلی و کامپیوتر های راه دور ( Remote ) پلی برقرار می سازد و امکان دسترسی آنها به یکدیگر را فراهم می کند . به هرحال به توجه به ماهیت شبکه محلی موجود و وجود چنین سروری در سیستم می توان این پرسش را پاسخ داد .
Name server.6
یک استاندارد TCP/IP است که مسئول تبدیل نام کامپیوتر ها به آدرس IP مخصوص به هر کدام است بدین وسیله کامپیوتر ها می توانند هنگام ارتباط با یکدیگر به جا این که مجبور به کار سختی مثل تبادل آدرس های نه چندان مانوس IP شوند اسامی با مسمای یکدیگر را به کار ببرند . به همین دلیل وجود یک مترجم یا تبدیل کننده در شبکه لازم است تا هر کامپیوتری نام کامپیوتر دیگر مورد نظر خود را به او بدهد و او آدرسIP آن را برگرداند و من بعد تماس بین آن دو از طریق این آدرس انجام می گیرد . نکته ای که در زمینه پاسخ به این سوالات وجود دارد این است که تمام سرور های گفته شده می توانند مثلا در یک کامپیوتر با سیستم عامل ویندوز 2000 سرور خلاصه شود و جواب تمامی آدرس های خواسته شده فوق آدرس همان سرور مثلا 192.168.110.10 باشد . پس از اتمام پیکربندی کارت شبکه زمان استفاده از امکانات مختلف شبکه محلی فراهم می شود .)
تنظیم مودم :
برخلاف پیکربندی کارت شبکه که معمولا برای کارت های رایج بدون درد سر انجام می شود مودم ها ( خصوصا مودم های داخلی ) در برخی موارد کاربران لینوکس را با مشکل مواجه می سازد .
در لینوکس برنامه شماره گیری به نام KPPP وجود دارد که ضمن کمک به تنظیم مودم عمل شماره گیری را فراهم می سازد برای این کار پس از اجرای این برنامه و انتخاب ISP به منظور اتصال به شبکه راه دور یا قسمت Setup به سراغ پنل Device می رویم و نوع اتصال مودم را انتخاب می کنیم در این قسمت گزینه های مختلفی وجود دارد که قابل انتخاب است مثلا اتصال ttys0 همان پورتی است که کاربران ویندوز آن را بعنوان اولین پورت سریال یا Com1 می شناسند یا ttys1 معادل Com2 است و الی آخر هر کدام از این پورت ها که انتخاب شدند باید به ازی هر کدام از آن سری هم به پنل Modem زده و دگمه Qvery Modem را بزنیم تا اگر لینوکس موفق به کشف مودم در پورت مورد نظر شد پیغام Modem is ready نمایان شود .
استفاده از امکانات شبکه
یکی از اولین فواید دسترسی به کامپیوتر های موجود در یک شبکه استفاده از فایل های موجود بر روی ؛ آنهاست برنامه XSMBROWser یا همان سامبای مشهور این امکان را برای ما فراهم می سازد پس از اجری این برنامه صفحه ای نمایان شده و از ما می خواهد تا با انتخاب شبکه مورد نظر کار خود را انجام دهیم در اینجا ابتدا به وسیله کلیک کردن بر روی دگمه +Network یک شبکه را به سامبا معرفی می کنیم .
در این جا یک نام اختیاری برای آن انتخاب کرده و نوع ارتباط با آن شبکه را در قسمت Type مشخص می نماییم که می تواند یکی از دو حالت زیر باشد :
Broadcast .1
در این حالت کامپیوتر اضافه شده به شبکه یک آدرس IP را بعنوان دامنه یا محدوده در شبکه رها می کند و هر کامپیوتری که آدرسش در این محدوده قرار گیرد به آن جواب می دهد و در لیست کامپیوتر هایی که برخی از فایل هایشان قابل دسترسی است قرار می گیرد مثلا اگر آدرس 192.168.110.255 را وارد کنیم کلیه کامپیوتر هایی که با آدرس 192.168.110.0 هستند به آنها جواب می دهند .
Wins .2
در این حالت کامپیوتر های موجود در شبکه از یک سرور با ویژگی ؛ Wins استفاده می کنند و می توانند با رجوع به این سرور واحد با یکدیگر ارتباط برقرار کنند کافی است در این جا آدرس IP مربوط به سرور Wins را به همراه یک نام کاربر و رمز عبور معتبر دامنه شبکه وارد نماییم سرور Wins مسوول نگهداری لیستی از کامپیوتر های موجود در شبکه به همراه آدرس IP آنهاست و هر گاه کامپیوتری نیاز به ارتباط با کامپیوتر دیگری داشته باشد آدرس IP آن را از سرور Wins درخواست می کند به هر صورت پس از انتخاب یکی از دو حالت فوق لیستی از کامپیوتر های شبکه نمایان می شود که با کلیک بر روی هر کدام می توان به فایل های به اشترک گذاشته شده آنها دسترسی پیدا کرد . )




موضوعات مرتبط: اینترنت ,
تاریخ : پنجشنبه 23 شهریور 1391
نویسنده : Mohsen Jamshidi Zarmehri
اینترنت با این که می‌تواند به عنوان وسیله‌ای بسیار جذاب و سرگرم‌کننده مورد استفاده قرار گیرد، اما چنانچه در این محیط اشتباه بسیار کوچکی از شما سر بزند، می‌تواند موجب بروز صدمات جبران‌ناپذیری برای شما شود. مثلا ممکن است شما پسوردتان را در سایت‌های نامعتبر وارد کنید، یا آدرس ایمیل‌تان را برای هر سایتی که آن را از شما درخواست کند بفرستید. تمام اشتباهاتی که ممکن است از دید شما پیش پا افتاده باشد، بعدا می‌تواند به دردسرهای بسیار بزرگی برایتان تبدیل شود.

اشتباه اول: دست‌کم گرفتن اطلاعات شخصی

حتماً در گشت و گذار‌تان در فضای مجازی به سایت‌هایی که می‌توانید به صورت مجانی در آنها عضو شوید برخورده‌اید، برای نمونه شبکه‌های اجتماعی مانند Facebook و گوگل همین امکانات را به شما ارائه می‌کنند. اولین گام برای پیوستن به این سایت‌ها وارد‌کردن اطلاعات شخصی شماست. بسیاری از شرکت‌ها با جمع‌آوری این اطلاعات، تبلیغاتی را برایتان ارسال می‌کنند، پس هر قدر این تبلیغات به شما و علایق‌تان نزدیک‌تر باشد، احتمال بیشتری وجود دارد که شما آن محصول را خریداری کنید. نتیجه عضوشدن در چنین سایت‌هایی حقیقتاً مجانی نیست، بلکه شما حق عضویت‌تان را با در اختیار گذاشتن اطلاعات محرمانه به آنها پرداخت می‌کنید.

البته این را هم باید اضافه کنیم که خیلی از این سایت‌ها درصددند از اطلاعات شخصی شما محافظت کنند که این کار با انجام تنظیماتی صورت می‌گیرد، ولی با تمام این احوال، این میزان محافظت صددرصد تضمین‌شده نیست، پس چنانچه در این سایت‌ها عضو هستید، عاقلانه‌ترین کار این است که مانع دسترسی سایت‌های تبلیغاتی به اطلاعات شخصی‌تان شوید. برای این منظور بهترین کار ایجاد تغییرات در قسمت Account setting این سایت‌هاست و تعریف محدودیت‌های مورد نظر‌تان برای آن شرکت‌هاست.

اشتباه دوم: ارسال اطلاعات بسیار حساس از راه‌های ارتباطی نامطمئن

فرستادن اطلاعات حساس مانند اطلاعات مربوط به کارت اعتباری‌تان از طریق اینترنت کار زیاد مطمئنی نیست، البته در این باره شما به عنوان کاربر در ارسال این قبیل اطلاعات اشتباهی مرتکب نشده‌اید، بلکه این سایت‌ها هستند که موظفند کانال‌های امن‌تری مانند HTTPS به جای HTTP استفاده کنند، هدف از این کار ایجاد فضایی امن برای جا به جایی اطلاعات از کاربر به سرورشان است و شما به عنوان کاربر تنها نیاز دارید که در قسمت آدرس سایت‌های مورد نظر به دنبال //:https به جای آدرس‌های قدیمی‌تر باشید. همین کار، تمام مشکلات‌تان را حل خواهد کرد، پس چنانچه می‌خواهید روی سایت ویدئویی را مشاهده کنید یا مطلبی را بخوانید، حتماً لازم نیست که آن سایت از این کانال امن برای ارسال اطلاعاتش استفاده کند.

اشتباه سوم: عدم ایجاد فایل backup از اطلاعات جابه‌جا شده به صورت آنلاین

مسلماً می‌دانید که ایجاد فایل پشتیبان که حاوی کپی تمام اطلاعات شماست، چقدر اهمیت دارد، ولی این که فایل حاوی کپی اطلاعات جا به جا شده روی اینترنت‌تان باشد، از دیدگاه خیلی از کاربران جدی گرفته نمی‌شود. برای مثال تصور کنید شما اطلاعات‌تان را روی سایتی خاص ذخیره کرده‌اید، ولی بر حسب تصادف سایت مورد نظر برای زمانی کوتاه یا همیشه غیرفعال شود! شاید برای شما که اطلاعات بسیار حساس‌تان را در آن سایت قرار داده بودید، این کار به یک فاجعه بدل شود، زیرا از دست دادن حجم زیادی از اطلاعات بدون این که کپی آنها را داشته باشید، می‌تواند ضرر‌های زیادی به شما وارد کند.

پس همیشه به خاطر داشته باشید که شما به طور حتم نمی‌دانید چه اتفاقی برای اطلاعات‌تان خواهد افتاد، مخصوصاً که این داده‌ها را در فضایی خارج از محدوده خودتان ذخیره کرده باشید. برای همین هم شرط عقل آن است که از تمام آن مطالب backup تهیه و در جای مطمئن از آن محافظت کنید.

برای این منظور نرم‌افزار‌هایی وجود دارد که این کارها را برای شما به آسانی انجام می‌دهد. یکی از آنها اپلیکیشن InSync و دیگری برنامه Backupify است. اولین نرم‌افزار برای کپی‌برداری از داده‌های موجود روی گوگل است و دومین اپلیکیشن برای ایجاد فایل پشتیبان از سایت‌های مختلف کارایی فراوان دارد.

اشتباه چهارم: استفاده از رمز همیشگی

امیدواریم شما از آن دسته از کاربران نباشید که در جایی که باید رمز انتخاب کنند، از رمزهایی ساده و مشابه یکدیگر استفاده می‌کنند (به بیان دیگر برای این که پسوردشان را فراموش نکنند، تمام رمز‌ها را عین هم انتخاب می‌کنند). این در حالی است که شما باید یک گذرواژه امن با تعداد کلمات زیاد و در عین حال رمز‌هایی آسان برای به حافظه‌سپردن انتخاب کنید یا از عبارتی خاص برای رمز کمک بگیرید. با انجام این کارها امکان این که کسی رمز شما را حدس بزند و بتواند از آن سوءاستفاده کند، کمتر خواهید کرد. البته باید اضافه کنم که نرم‌افزاری مانند LastPass برای ایجاد پسورد جدید بسیار مناسب است، زیرا این اپلیکیشن علاوه بر ایجاد رمز جدید، آن را برای شما ذخیره می‌کند و در مواقع لازم آن را در دسترس‌تان قرار می‌دهد.

اشتباه پنجم: حدس مکان تقریبی شما

استفاده از سایت‌هایی مانند Foursquare، Gowalla و Facebook از طرفی بسیار جالب و سرگرم‌کننده است و از طرف دیگر اگر شخصی بخواهد می‌تواند از طریق این سایت‌ها جایی را که شما قرار دارید یا جاهایی را که می‌روید به آسانی تشخیص دهد. البته تمام این اطلاعات از طریق نشانی مکانی که شما از آنجا به اینترنت متصل می‌شوید، قابل دریافت است. تنها راه دفاعی که می‌توانید در برابر این خطر برای خود در نظر بگیرید، به اشتراک گذاشتن محدود اطلاعات‌تان است. برای انجام این کار شما باید در این سایت‌ها در قسمت مورد نظر گزینه اشتراک‌گذاری محدود را انتخاب کنید. در نهایت نسبت به این که چه کسی از مکانی که شما در آن قرار دارید مطلع می‌شود، باید بسیار حساس باشید، چرا که ممکن است این نشانی بدون آن که شما بدانید به دست شخصی برسد و آن شخص برای مقاصد نادرست از آن استفاده کند.




موضوعات مرتبط: اینترنت ,
تاریخ : پنجشنبه 23 شهریور 1391
نویسنده : Mohsen Jamshidi Zarmehri

به بررسی بسیاری از ویژگی‌ها و امکانات اینترنت‌اکسپلورر ۹ پرداخته و گفتیم که بسیاری از امکانات و تنظیمات متداول که باید هنگام کار با IE9 در دسترس باشد، در منوی Tools گردآوری شده و می‌توان با کلیک روی آیکون چرخ‌دنده در بالا و سمت راست پنجره‌ IE9 به آنها دسترسی پیدا کرد.

پیش از این درباره‌ بسیاری از امکانات موجود در این منو صحبت کردیم و در این شماره نیز به بررسی اجمالی ابزار F12 developer tools خواهیم پرداخت.

Developer tools در نگاه اول ابزاری است برای توسعه‌دهندگان صفحات وب که می‌توانند از آن برای عیب‌یابی و نیز بررسی سازگاری صفحات وب و نرم‌افزارهایی که تحت وب ایجاد کرده‌اند، استفاده کنند، اما به عنوان یک کاربر عادی نیز می‌توان از برخی امکانات موجود در این ابزار استفاده کرد که در ادامه به آنها اشاره خواهد شد.

این ابزار را می‌توانید با فشردن کلید F12 فعال کنید. البته پنجره‌ Developer tools را می‌توانید به صورت Pin شده در قسمت پایین پنجره‌ IE9 برای سایت دلخواهتان داشته باشید و آن را به صورت یک پنجره‌ مجزا ببینید. برای این منظور کافی است از کلید ترکیبی Ctrl+P استفاده کنید. البته این کلید ترکیبی فقط هنگامی درست کار می‌کند که
Developer tools در حالت انتخاب باشد؛ در غیر این صورت برگه‌ Print باز می‌شود! برای Minimize کردن این ابزار در پایین پنجره‌
IE9 نیز می‌توانید از کلید ترکیبی Ctrl+M استفاده کنید.

پنجره‌ Developer Tools به 2 قسمت مجزا تقسیم شده ‌است و از طریق سربرگ‌های مختلف موجود در سمت چپ این پنجره (موسوم به Code level tools) مـــی‌توانـــید کدهای HTML ، CSSهای استفاده شده، Scriptها و ... را برای صفحه‌ وب مشاهده کنید. البته باید بدانید کدهایی که در این قسمت مشاهده می‌شود، کدهای موجود در منبع وب‌سایت یا Source code نیست، بلکه آن چیزی است که IE9 تفسیر کرده‌ است!

بررسی جزء‌به‌جزء این سربرگ‌ها نه‌تنها برای کاربران عادی کاربردی نیست، بلكه می‌تواند دردسرساز هم باشد؛ می‌توانید کدهای موجود در قسمت HTML را تغییر دهید و نتیجه‌ آن را خودتان مشاهده کنید! اما استفاده از این کدها برای سرگرمی بد نیست! به عنوان مثال می‌توانید یکی از عبارات موجود در سایت مایکروسافت را به نام خودتان تغییر دهید، لینک‌های موجود در صفحات را عوض کنید، رنگ‌بندی و اندازه فونت‌ها را به هم بریزید و ... و در نهایت این تغییرات را در قالب یک فایل HTML ذخیره کنید.

اما در میان این شش سربرگ، برگه‌ Network می‌تواند برای بررسی حجم قسمت‌های مختلف یک وب‌سایت و میزان دریافت و ارسال اطلاعات به آن برایتان مفید باشد. به این برگه بروید و روی دکمه‌ Start capturing کلیک کنید و کار با صفحه‌ وب جاری را ادامه دهید. در این صورت اطلاعات بسیار مفیدی را به دست خواهید آورد. از جمله مقدار دیتایی که ارسال یا دریافت کرده‌اید، صفحات و برنامه‌‌هایی که در خلال کار، با آنها سروکار داشته‌اید و زمان بارگذاری هر کدام و ... . در قسمت پایین برگه نیز مجموع ترافیک ارسال و دریافت شده را مشاهده می‌کنید.

در نوار ابزار پنجره‌ Developer tools چند ابزار کاربردی برای کاربران عادی وجود دارد.

اگر در کدهای HTML یا قسمت‌های دیگر تغییری ایجاد کرده‌اید و نتیجه آن برایتان خوشایند نیست، می‌توانید از منوی File، گزینه‌ Undo all را انتخاب کنید تا همه چیز به حالت اول بازگردد.

در منوی Disable باغـــــیرفعال‌کردن Pop-up blocker مانع بازشدن صفحات Pop-up می‌شود!

اگر در منوی View روی گزینه‌ Link paths کلیک کنید، می‌توانید نشانی تمام لینک‌های موجود در صفحه‌ وب را مشاهده و حتی آنها را انتخاب و در جای دیگر کپی کنید. همین طور می‌توانید روی گزینه‌ Link Reports کلیک کنید تا جزئیات لینک‌های موجود در صفحه‌ وب جاری به صورت یکجا و در قالب یک صفحه‌ xml به شما نمایش داده شود.

در منوی Image گزینه‌های کاربردی مختلفی وجود دارد. می‌توانید با انتخاب گزینه ‌Disable images، صفحه‌ وب جاری را عاری از تصاویر کنید! به این ترتیب در برخی موارد می‌توانید سرعت بازشدن صفحات وبی را که فقط به متن آنها احتیاج دارید، افزایش دهید. در همین حال با فعال‌کردن گزینه‌ Show image dimensions می‌توان ابعاد تصاویر را بر حسب Pixel روی آنها مشاهده کرد. فعال کردن گزینه‌های Show image file size و Show image path به ترتیب حجم عکس برحسب Byte و نیز نشانی اینترنتی را روی تصاویر نمایش خواهد داد. می‌توانید نشانی تصاویر را بسادگی کپی‌کرده و در جای دیگر از آنها استفاده کنید!

منوی بعدی در نوار ابزار پنجره Developer Tools ،Cache است. اگر می‌خواهید Cache یک دامنه‌ اینترنتی را بدون حذف کامل Cache اینترنت اکسپلورر پاک کـــنید، مـــــی‌توانید از این منو گزینه‌ Clear browser cache for this domain را انتخاب کنید.

گزینه‌ کاربردی دیگر، Resize است که در منوی Tools قرار دارد. از طریق این گزینه می‌توانید بدون تغییر در Resolution نمایشگر، ابعاد پنجره‌ IE را بر حسب یکی از Resolutionهای متداول تنظیم کنید. همچنین می‌توانید با فعال‌کردن گزینه‌ Show ruler، خط‌کشی برحسب Pixel در اختیار داشته باشید و فاصله‌ نقاط موجود در صفحه‌ وب را برحسب Pixel به دست آورید که برای طراحی صفحات وب جدید می‌تواند برایتان کاربرد بسیاری داشته باشد.

اگر کمی با کدهای HTML آشنایی داشته باشید، می‌دانید که رنگ‌ها در صفحات وب با کد مشخص استفاده می‌شود. ممکن است در یک صفحه‌ وب یک رنگ را بپسندید و بخواهید در صفحاتی که طراحی می‌کنید از آن بهره ببرید. برای پیدا کردن کد رنگ‌های به کار رفته در صفحه‌ وب جاری که مشاهده می‌کنید می‌توانید ابزار Show color picker را در منوی Tools مورد استـــفاده قرار دهید و کافی است Color picker را روی صفحه حرکت دهید تا کد رنگ آن قسمت را ببینید.

شاید کاربردی‌ترین گزینه‌ Developer tools برای کاربران عادی، Browser mode باشد. حتما تا به حال حین کار با IE9 با وب‌سایت‌های به هم ریخته برخورد داشته‌اید. در این گونه موارد، معمولا استفاده از Compatibility view مشکل را حل می‌کند، اما اگر مشکل حل نشد چه؟! می‌توانید Browser mode را از این قسمت تا IE7 پایین بیاورید و مشکل را حل کنید! در همین قسمت می‌توانید Compatibility view را برای IE9 فعال کنید.

برای فعال کردن Compatibility view در حالت عادی نیاز نیست که حتما به این قسمت بیایید، می‌توانید از نوار ابزار IE9 و از منوی Tools آن را فعال کرده یا روی آیکونی که به شکل یک کاغذ پاره شده ‌است در نوار نشانی IE9 کلیک کنید. درباره نحوه‌ کار با این قسمت و چگونگی اعمال تغییر در تنظیمات آن در شماره‌های آینده صحبت خواهیم کرد.





موضوعات مرتبط: اینترنت , مرورگر ,
تاریخ : پنجشنبه 23 شهریور 1391
نویسنده : Mohsen Jamshidi Zarmehri
اینترنت با این که می‌تواند به عنوان وسیله‌ای بسیار جذاب و سرگرم‌کننده مورد استفاده قرار گیرد، اما چنانچه در این محیط اشتباه بسیار کوچکی از شما سر بزند، می‌تواند موجب بروز صدمات جبران‌ناپذیری برای شما شود. مثلا ممکن است شما پسوردتان را در سایت‌های نامعتبر وارد کنید، یا آدرس ایمیل‌تان را برای هر سایتی که آن را از شما درخواست کند بفرستید. تمام اشتباهاتی که ممکن است از دید شما پیش پا افتاده باشد، بعدا می‌تواند به دردسرهای بسیار بزرگی برایتان تبدیل شود.

اشتباه اول: دست‌کم گرفتن اطلاعات شخصی

حتماً در گشت و گذار‌تان در فضای مجازی به سایت‌هایی که می‌توانید به صورت مجانی در آنها عضو شوید برخورده‌اید، برای نمونه شبکه‌های اجتماعی مانند Facebook و گوگل همین امکانات را به شما ارائه می‌کنند. اولین گام برای پیوستن به این سایت‌ها وارد‌کردن اطلاعات شخصی شماست. بسیاری از شرکت‌ها با جمع‌آوری این اطلاعات، تبلیغاتی را برایتان ارسال می‌کنند، پس هر قدر این تبلیغات به شما و علایق‌تان نزدیک‌تر باشد، احتمال بیشتری وجود دارد که شما آن محصول را خریداری کنید. نتیجه عضوشدن در چنین سایت‌هایی حقیقتاً مجانی نیست، بلکه شما حق عضویت‌تان را با در اختیار گذاشتن اطلاعات محرمانه به آنها پرداخت می‌کنید.

البته این را هم باید اضافه کنیم که خیلی از این سایت‌ها درصددند از اطلاعات شخصی شما محافظت کنند که این کار با انجام تنظیماتی صورت می‌گیرد، ولی با تمام این احوال، این میزان محافظت صددرصد تضمین‌شده نیست، پس چنانچه در این سایت‌ها عضو هستید، عاقلانه‌ترین کار این است که مانع دسترسی سایت‌های تبلیغاتی به اطلاعات شخصی‌تان شوید. برای این منظور بهترین کار ایجاد تغییرات در قسمت Account setting این سایت‌هاست و تعریف محدودیت‌های مورد نظر‌تان برای آن شرکت‌هاست.

اشتباه دوم: ارسال اطلاعات بسیار حساس از راه‌های ارتباطی نامطمئن

فرستادن اطلاعات حساس مانند اطلاعات مربوط به کارت اعتباری‌تان از طریق اینترنت کار زیاد مطمئنی نیست، البته در این باره شما به عنوان کاربر در ارسال این قبیل اطلاعات اشتباهی مرتکب نشده‌اید، بلکه این سایت‌ها هستند که موظفند کانال‌های امن‌تری مانند HTTPS به جای HTTP استفاده کنند، هدف از این کار ایجاد فضایی امن برای جا به جایی اطلاعات از کاربر به سرورشان است و شما به عنوان کاربر تنها نیاز دارید که در قسمت آدرس سایت‌های مورد نظر به دنبال //:https به جای آدرس‌های قدیمی‌تر باشید. همین کار، تمام مشکلات‌تان را حل خواهد کرد، پس چنانچه می‌خواهید روی سایت ویدئویی را مشاهده کنید یا مطلبی را بخوانید، حتماً لازم نیست که آن سایت از این کانال امن برای ارسال اطلاعاتش استفاده کند.

اشتباه سوم: عدم ایجاد فایل backup از اطلاعات جابه‌جا شده به صورت آنلاین

مسلماً می‌دانید که ایجاد فایل پشتیبان که حاوی کپی تمام اطلاعات شماست، چقدر اهمیت دارد، ولی این که فایل حاوی کپی اطلاعات جا به جا شده روی اینترنت‌تان باشد، از دیدگاه خیلی از کاربران جدی گرفته نمی‌شود. برای مثال تصور کنید شما اطلاعات‌تان را روی سایتی خاص ذخیره کرده‌اید، ولی بر حسب تصادف سایت مورد نظر برای زمانی کوتاه یا همیشه غیرفعال شود! شاید برای شما که اطلاعات بسیار حساس‌تان را در آن سایت قرار داده بودید، این کار به یک فاجعه بدل شود، زیرا از دست دادن حجم زیادی از اطلاعات بدون این که کپی آنها را داشته باشید، می‌تواند ضرر‌های زیادی به شما وارد کند.

پس همیشه به خاطر داشته باشید که شما به طور حتم نمی‌دانید چه اتفاقی برای اطلاعات‌تان خواهد افتاد، مخصوصاً که این داده‌ها را در فضایی خارج از محدوده خودتان ذخیره کرده باشید. برای همین هم شرط عقل آن است که از تمام آن مطالب backup تهیه و در جای مطمئن از آن محافظت کنید.

برای این منظور نرم‌افزار‌هایی وجود دارد که این کارها را برای شما به آسانی انجام می‌دهد. یکی از آنها اپلیکیشن InSync و دیگری برنامه Backupify است. اولین نرم‌افزار برای کپی‌برداری از داده‌های موجود روی گوگل است و دومین اپلیکیشن برای ایجاد فایل پشتیبان از سایت‌های مختلف کارایی فراوان دارد.

اشتباه چهارم: استفاده از رمز همیشگی

امیدواریم شما از آن دسته از کاربران نباشید که در جایی که باید رمز انتخاب کنند، از رمزهایی ساده و مشابه یکدیگر استفاده می‌کنند (به بیان دیگر برای این که پسوردشان را فراموش نکنند، تمام رمز‌ها را عین هم انتخاب می‌کنند). این در حالی است که شما باید یک گذرواژه امن با تعداد کلمات زیاد و در عین حال رمز‌هایی آسان برای به حافظه‌سپردن انتخاب کنید یا از عبارتی خاص برای رمز کمک بگیرید. با انجام این کارها امکان این که کسی رمز شما را حدس بزند و بتواند از آن سوءاستفاده کند، کمتر خواهید کرد. البته باید اضافه کنم که نرم‌افزاری مانند LastPass برای ایجاد پسورد جدید بسیار مناسب است، زیرا این اپلیکیشن علاوه بر ایجاد رمز جدید، آن را برای شما ذخیره می‌کند و در مواقع لازم آن را در دسترس‌تان قرار می‌دهد.

اشتباه پنجم: حدس مکان تقریبی شما

استفاده از سایت‌هایی مانند Foursquare، Gowalla و Facebook از طرفی بسیار جالب و سرگرم‌کننده است و از طرف دیگر اگر شخصی بخواهد می‌تواند از طریق این سایت‌ها جایی را که شما قرار دارید یا جاهایی را که می‌روید به آسانی تشخیص دهد. البته تمام این اطلاعات از طریق نشانی مکانی که شما از آنجا به اینترنت متصل می‌شوید، قابل دریافت است. تنها راه دفاعی که می‌توانید در برابر این خطر برای خود در نظر بگیرید، به اشتراک گذاشتن محدود اطلاعات‌تان است. برای انجام این کار شما باید در این سایت‌ها در قسمت مورد نظر گزینه اشتراک‌گذاری محدود را انتخاب کنید. در نهایت نسبت به این که چه کسی از مکانی که شما در آن قرار دارید مطلع می‌شود، باید بسیار حساس باشید، چرا که ممکن است این نشانی بدون آن که شما بدانید به دست شخصی برسد و آن شخص برای مقاصد نادرست از آن استفاده کند.




موضوعات مرتبط: اینترنت ,
 

 


آخرین مطالب
   
ابزار اینستا گرام
ابزار تلگرام

progress:
 
 
   
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic